ΠΑΝΟΣ ΤΡΙΓΑΖΗΣ

Οικονομολόγος. Πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομική Ανάπτυξη.

Συμμετέχει στο κίνημα της αριστεράς από τα χρόνια της χούντας ως μέλος της ΚΝΕ και στη συνέχεια του ΚΚΕ. Από το 1982 ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και για λίγους μήνες το 1991 μέλος του Π.Γ.

Μέλος του ΣΥΝ από την ίδρυσή του, της ΚΠΕ του κόμματος συνεχώς από το 1991 με ευθύνη για τις Διεθνείς Σχέσεις. Τον Φεβρουάριο του 2008 επανεκλέχτηκε στην Κεντρική Πολιτκή Επιτροπή και στη συνέχεια ανέλαβε την ευθύνη για την Εξωτερική Πολιτική.

Την περίοδο 1981-1991 υπήρξε Γ.Γ. της Ελληνικής Επιτροπής για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) και μέλος διεθνών φιλειρηνικών οργανώσεων. Εξακολουθεί να συμμετέχει στο Ευρωπαίκό Δίκτυο για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Υποψηφιος Δήμαρχος Βύρωνα στις εκλογές του 1998.

Συμμετέχει ενεργά σε μια σειρά κοινωνικές οργανώσεις. Είναι πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ), πρόεδρος του Συνδέσμου «Μπάιρον» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό. Μέλος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ.

Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του: «Συνάντηση με τον Γκορμπατσόφ» (Δελφίνι 1992), «Οι Πολίτες Απαιτούν» (Ελληνικά Γράμματα 1997), «Προς τους Εξοχότατους της Ευρώπης» (Ελληνικά Γράμματα, 2000), «Σύνδρομο Ουρανίου - από τον Κόλπο στα Βαλκάνια» (Ελ. Γράμματα 2001), «Παρασύνθημα Λαμπράκης» (μαζί με την Μ.Αρβανίτη-Σωτηροπούλου από τις εκδόσεις Τυπωθήτω-Γ.Δαρδανός, 2003), «Μπάιρον εναντίον Έλγιν» (Ταξιδευτής 2004), «Αγαπητέ Αϊνστάϊν» (με τον Ε.Παπαδημητρίου, Ταξιδευτής 2005), "80 ΩΡΕΣ ΣΕ ΠΥΡΙΝΟ ΚΛΟΙΟ - Οδοιπορικό στις φλόγες της Ηλείας" (Ταξιδευτής 2008), "TINA IS DEAD" (Ταξιδευτής 2010).

Ζει στο Βύρωνα. Είναι παντρεμένος με την Μένια Παπαπερικλή κι έχουν ένα γιο, τον Νίκο.

Από trigazis @ Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2007 4:38 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: βιογραφικο

Εξήντα τρία χρόνια από την Οικουμενική Διακήρυξη

Άρθρο στην Ελευθεροτυπία στις 10-12-2011

«Θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο», χαρακτηρίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα στο προοίμιο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που υιοθέτησε η Γ.Σ. του ΟΗΕ στις 10 Δεκέμβρη 1948.

Εξήντα τρία χρόνια από τότε, ο κόσμος είναι γεμάτος ανισότητες, η ειρήνη δοκιμάζεται σε πολλές περιοχές της γης και τα κοινωνικά δικαιώματα ισοπεδώνονται στην ίδια την Ευρώπη, που άλλοτε καμάρωνε για το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο», «καρδιά του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού» κατά τον Ιγνάσιο Ραμονέ.

Στη δική μας την πολύπαθη χώρα, οι συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών γεννούν νέες βαρβαρότητας και οδηγούν σε μαζικές παραβιάσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, ανοίγοντας μεγάλες κοινωνικές πληγές.

«Όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους» ήταν το σύνθημα του ΟΗΕ με την ευκαιρία των 50 χρόνων της Οικουμενικής Διακήρυξης, το 1998. Σήμερα το σύνθημα που επικρατεί είναι «Όλα τα δικαιώματα για τους λίγους και ισχυρούς» και γι αυτό φυσικά δεν ευθύνεται ο ΟΗΕ, αλλά το γεγονός ότι παγκοσμίως επικρατεί η δικτατορία των αγορών, καθώς και το γεγονός ότι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση συνοδεύεται από μια βάρβαρη νεοφιλελεύθερη επιδρομή κατά των δικαιωμάτων των λαών και των κοινωνιών. Για «παγκόσμια κοινωνική κρίση» μιλάει ο ΟΗΕ με Έκθεση που δημοσίευσε τον περασμένη Ιούνη.

Τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχει αξία να θυμηθούμε ότι στην Οικουμενική Διακήρυξη τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαίρετα. Δεν διαχωρίζονται τα πολιτικά  από τα κοινωνικά δικαιώματα, όπως επιχειρήθηκε στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Το «καθένας έχει την ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης» (άρθρο 19) πάει μαζί με το «κάθε άτομο έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας» (άρθρο 28), όπως και με το άρθρο 25, που προβλέπει ότι «καθένας έχει το δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο, ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένειά του υγεία και ευημερία και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες». Επίσης, στα άρθρα 23 και 26 διακηρύσσεται ότι «καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται», όπως και ότι «καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση».

Αξιοσημείωτη είναι και η πρόβλεψη του άρθρου 28 ότι «καθένας έχει δικαίωμα να επικρατεί μία κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσει η Οικουμενική Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση». Πρόβλεψη, που βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίθεση με τις πραγματικότητες της σημερινής, άνισης, άδικης και άκρως εκμεταλλευτικής παγκόσμιας τάξης.

Από trigazis @ Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011 10:53 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: οικουμενικη , διακηρυξη , δικαιώματα , ανθρώπινα

Συγκροτήθηκε σε σώμα το νέο Δ.Σ. του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης [ΠΑΔΟΠ} , το οποίο προέκυψε από τις αρχαιρεσίες, που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα.

Πρόεδρος επανεξελέγη ο Πάνος Τριγάζης και νέα Γενική Γραμματέας ανέλαβε η νομικός Ζωή Κωνσταντοπούλου, ειδικευμένη σε θέματα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Αντιπρόεδροι εκλέχθηκαν η Μαρία Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, γιατρός-συγγραφέας, στέλεχος του αντιπυρηνικού κινήματος και ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Παύλος Ναθαναήλ. Ταμίας ανέλαβε ο Κώστας Βλάμης και Ειδική Γραμματέας η εκπαιδευτικός Ελένη Καρασαββίδου, υπεύθυνος για τις σχέσεις με τον ΟΗΕ και έφορος εκδηλώσεων ο καθηγητής Παναγιώτης Καραφωτιάς. Τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. είναι:

Αντώνης Μαρκόπουλος, εκπαιδευτικός

Θανάσης Θεοδωρακόπουλος, πρέσβης επί τιμή

Χρήστος Κόλλιας, οικονομολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

29-11-2011

Από trigazis @ Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011 11:03 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αρχαιρεσιεσ , παδοπ

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΧΡΙΡ ΖΕΙ!

Του Πάνου Τριγάζη

Ο Χάλεντ είναι ένας δεκαεξάχρονος Αιγύπτιος. Μιλάει πολύ καλά Αγγλικά, παίζει κιθάρα και πιάνο, χειρίζεται τα «social media», είναι έντονα πολιτικοποιημένος. Είναι μαθητής Λυκείου, αλλά και «απόφοιτος» του πολιτικού «σχολείου» της πλατείας Ταχρίρ, όπου διαδήλωνε καθημερινά κατά του τυραννικού καθεστώτος Μουμπάρακ, μέχρι την πτώση του δικτάτορα, στις 11 Φλεβάρη 2011.

Τον συνάντησα πρόσφατα στο Κάιρο, στη διάρκεια εκδήλωσης για την επίσημη παρουσίαση ενός νέου κόμματος της αριστεράς, του Αιγυπτιακού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Μία από τις πολλές πράξεις, που συνθέτουν το νέο πολύχρωμο, πολιτικό ψηφιδωτό στη μεγαλύτερη χώρα του αραβικού κόσμου, όπου ζει πάνω από το 25% του συνόλου των Αράβων. Παρόντα και πολλά αριστερά κόμματα από το εξωτερικό (από την Ευρώπη, τον Αραβικό κόσμο, τις ΗΠΑ), μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΝ. Ο Χάλεντ ήταν ανάμεσα στους συντρόφους/συντρόφισσες, που μας υποδέχθηκαν στο χώρο της εκδήλωσης.

Εύκολα πιάσαμε κουβέντα, με τις δικές μου ερωτήσεις να διαδέχονται η μια την άλλη όταν διαπίστωσα ότι είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο προβληματισμένο, περήφανο για τη συμμετοχή του στην «Επανάσταση της 25^ης Γενάρη», γεμάτο όνειρα, αλλά και με επίγνωση των δυσκολιών της μετα-Μουμπάρακ περιόδου. «Η αριστερά στην Αίγυπτο έχει δύσκολο δρόμο», μου λέει, «είμαστε ήδη στο στόχαστρο των Ισλαμιστών».

Η αριστερά στην Αίγυπτο εκφράζεται μέσα από διάφορα σχήματα, παλιά και νέα. Το Αιγυπτιακό Σοσιαλιστικό Κόμμα ιδρύθηκε από αγωνιστές του κινήματος της πλατείας Ταχρίρ. Συντονίστρια της πρώτης του δημόσιας εκδήλωσης ήταν η Δρ. Καρίμα Ελ Χεφνάουϊ, από τα ηγετικά στελέχη του κινήματος «Kefayia» (Φτάνει!). Στο προεδρείο και ο Μαμντού Χαμπάσι, στέλεχος του Αραβοαφρικανικού Κέντρου Ερευνών (του Σαμίρ Αμίν), ο οποίος είναι γνωστός στο διεθνές κίνημα από τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ.  Δίπλα του ένας βετεράνος, ο Σαάντ ελ Ταουέλ, που όταν άκουσε ότι είμαι από την Ελλάδα θυμήθηκε τον Σακελάρη Γιαννακάκη, στέλεχος της άλλοτε μεγάλης και ανθούσας ελληνικής παροικίας, από τους ιδρυτές του Αιγυπτιακού Κ.Κ. το 1922.

Ο στόχος είναι η οικοδόμηση ενός ανοιχτού κόμματος, ριζωμένου στην Αιγυπτιακή κοινωνία, που αναγνωρίζει την πολυμορφία στο χώρο της αριστεράς και εργάζεται για την κοινή της δράση. Τον δύσκολο δρόμο του θέλει να ανοίξει, προβάλλοντας ένα άμεσο δημοκρατικό και οικονομικό πρόγραμμα, που περιλαμβάνει νέο σύνταγμα, δημοκρατικό κοσμικό κράτος, ισότητα των φύλων,  καθιέρωση μίνιμουμ μισθού, προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση, έλεγχο στις τιμές, συνδικαλιστικές ελευθερίες, νέο ρόλο ειρήνης και εθνικής αξιοπρέπειας για την Αίγυπτο.

Οι πρώτες ελεύθερες βουλευτικές εκλογές προγραμματίζονται τον Σεπτέμβρη και θα ακολουθήσουν προεδρικές. Τεράστια είναι τα προβλήματα. Μεγάλες οι ωδίνες της μεταβατικής περιόδου. Ο στρατός τα έχει βρει με τους Ισλαμιστές, υποστηρίζουν πολλοί. Οι νοσταλγοί του προηγούμενου καθεστώτος καιροφυλακτούν. Η ακραία φτώχεια πλήττει σχεδόν το μισό του πληθυσμού, η ανεργία καλπάζει, ο πληθωρισμός είναι πάνω από 50%. Εντάσεις πυροδοτούνται από δυνάμεις του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, που υποδαυλίζουν τη σύγκρουση Μουσουλμάνων - Χριστιανών και θέλουν οι γυναίκες να γυρίσουν στο σπίτι. Δεν είναι, όμως, μονοδιάστατο τα πολιτικό Ισλάμ. Το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων επιχειρεί να φτιάξει ένα φιλελεύθερο προφίλ ιδρύοντας το  «Κόμμα Ελευθερίας και Δικαιοσύνης», με τα οποίο θα πάρουν μέρος στις εκλογές.

Η πλατεία Ταχρίρ, την οποία επισκέφθηκα δύο φορές, δεν τελεί υπό κατάληψη τώρα. Πολλοί είναι οι επισκέπτες, αλλά δεν υπάρχουν διαδηλωτές. Όμως, «το πνεύμα της πλατείας Ταχρίρ συνεχίζει να εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους: διαδηλώσεις στους δρόμους, προσφυγές στη Δικαιοσύνη, νέα πολιτικά κόμματα, ακτιβισμός ενεργών πολιτών, δυναμικά ΜΜΕ», γράφει ο Λιβανέζος διανοούμενος Rami Kouri.

Ποιό δρόμο θα ακολουθήσει η Αίγυπτος, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί με σιγουριά. Μπορεί, ωστόσο, να ειπωθεί ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Οι πλατείες γράφουν ιστορία. Και στις δύο ακτές της Μεσογείου!

Από trigazis @ Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011 1:35 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ταχριρ , καιρό , πλατεια

 Δυνάμεις που συμμετείχαν στην λαϊκή εξέγερση της πλατείας Ταχρίρ στην Αίγυπτο συγκρότησαν κόμμα με τίτλο "Αιγυπτιακό Σοσιαλιστικό Κόμμα", το οποίο έκανε τις πρώτες δημόσιες εκδηλώσεις του στις 18 και 19 Ιουνίου 2011 στο Κάιρο. Μεταξύ των ξένων αντιπροσωπειών ο Πάνος Τριγάζης, εκ μέρους του ΣΥΝ της αριστεράς, των κινημάτος και της οικολογίας. Για την συμμετοχή αυτή το Γραφέιο Τύπου του ΣΥΝ εξέδωσε το ακόλουθο δελτίο τύπου:

«Οι πλατείες γράφουν ιστορία και στις δυο ακτές της Μεσογείου. Η ιστορία δεν τελείωσε, όπως ήθελαν οι νεοφιλελεύθεροι. Η Αιγυπτιακή επανάσταση αποτελεί πηγή έμπνευσης όχι μόνο για τους αραβικούς αλλά και για όλους του λαούς. Η ιστορία επιταχύνει υπό την καταλυτική επίδραση της πρωτόγνωρης διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης». Αυτά τόνισε ο υπεύθυνος του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΝ Πάνος Τριγάζης χαιρετίζοντας το ιδρυτικό συνέδριο του Αιγυπτιακού Σοσιαλιστικού Κόμματος το περασμένο Σάββατο στο Κάιρο. Συμμετείχαν πολλές αντιπροσωπίες αριστερών κομμάτων από την Ευρώπη και τον αραβικό κόσμο, ανάμεσά τους και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) με την αντιπρόεδρό του Μαϊτέ Μόλα.

«Ο Ελληνικός λαός -συνέχισε- λέει «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ» εδώ και 25 μέρες με το κίνημα των πλατειών, τις εργατικές και άλλες λαϊκές κινητοποιήσεις. Αγωνίζεται για να ανατρέψει το νέο πρόγραμμα «σούπερ-λιτότητας» της κυβέρνησης με την τρόικα. Απαιτεί «IMF go to hell!», όπως έλεγαν οι Λατινοαμερικανοί παλαιότερα. Η κοινωνική δικαιοσύνη, η απασχόληση, η αντίθεση στη φτώχεια, η αξιοπρέπεια, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η ελπίδα σ' ένα διαφορετικό μέλλον αποτελούν κοινά αιτήματα σ' όλη τη Μεσόγειο. Η ένωση της Μεσογείου, που υπόσχονταν οι Μουμπάρακ, Σαρκοζί, Μπερλουσκόνι, και άλλοι, είναι ακριβώς το αντίθετο, η διεύρυνση των ανισοτήτων και η διαιώνιση των συγκρούσεων. Οι αριστερές δυνάμεις, δρώντας από κοινού, καλούνται να διεκδικήσουν το δικό της εναλλακτικό σχέδιο για την περιοχή».

Από trigazis @ Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011 9:07 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αιγυπτιακή , καιρό , αριστερά , συνέδριο

Του Πάνου Τριγάζη*

Δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 10/6/2011

Να και μια απόφαση της Άνγκελα Μέρκελ που μπορούμε να χαιρετίσουμε. Το οριστικό κλείσιμο όλων των πυρηνικών εργοστασίων (17 τον αριθμό) ως το 2022 αποφάσισε η Γερμανική κυβέρνηση (30.5.2011), κάτω από την έντονη πίεση των αντιπυρηνικών κινητοποιήσεων. Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μεγάλη νίκη της νέας αντιπυρηνικής διαμαρτυρίας, που πυροδότησε η νέα πυρηνική τραγωδία στη Φουκουσίμα. «Το ατύχημα αυτό και το κύμα των αντιπυρηνικών διαδηλώσεων σ΄όλη τη Γερμανία έπεισαν την Καγκελάριο ότι έπρεπε να αλλάξει κατεύθυνση», έγραψε η International Herald Tribune στις 31.5.2011. Δεν πάνε χαμένοι οι αγώνες, όπως διακηρύσσουν και οι δικοί μας indignados στο Σύνταγμα.

Πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι η  απόφαση συνοδεύεται από μεγαλύτερη στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, με  στόχο  να αυξηθεί η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τις πηγές αυτές (13% σήμερα) στο 35% ως το 2020 και στο 80% ως το 2050! Θα προβληματιστούμε  στη χώρα μας, που έχει χαρακτηριστεί «Σαουδική Αραβία των ανανεώσιμων πηγών» (Τζέρεμι Ρίφκιν), αλλά δέχεται πικρά μαθήματα από τη Βόρεια Ευρώπη ως προς την αξιοποίησή τους;

Μεγαλώνει η πρόκληση για ένταση των προσπαθειών σ΄όλη την Ευρώπη και στην περιοχή μας με στόχο την απαλλαγή από τον πυρηνικό εφιάλτη.  Την Κυριακή και Δευτέρα (12-13.6.2011) είναι η ώρα των Ιταλών πολιτών να αποφασίσουν με δημοψήφισμα (το οποίο οι ίδιοι προκάλεσαν μέσω της θεσμικής δυνατότητας συγκέντρωσης ενός εκατομμυρίου υπογραφών) για τον ενταφιασμό των πυρηνικών σχεδίων του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Οι εξελίξεις αυτές μας αφορούν άμεσα. Απαιτούν και τη δική μας κινητοποίηση, στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο. Το ζήτημα πρέπει να συζητήσει και η Βουλή των Ελλήνων, όπως έχει ζητήσει με επιστολή του στον πρόεδρο του σώματος κ. Φίλιππο Πελτσάνικο ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την καταστροφή του Τσερνόμπιλ (26.4.2011).

Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις έχουν δηλώσει ότι δεν τίθεται θέμα εγκατάστασης πυρηνικού εργοστασίου στη χώρα μας. Υπάρχουν, όμως, και δυνάμεις που το θέλουν, όπως κάποιοι κύκλοι στην Ακαδημία Αθηνών και στον επιχειρηματικό κόσμο, ενώ και το ΛΑΟΣ έχει ταχθεί υπέρ για να «μην υστερήσουμε» έναντι της Τουρκίας. Είναι, λοιπόν, ανάγκη η αντιπυρηνική θέση  να κατοχυρωθεί και στο  θεσμικό επίπεδο, ίσως και με συνταγματική διάταξη ότι «η Ελλάδα δεν εγκαθιστά στα εδάφη της πυρηνικά όπλα και εργοστάσια».

Θα μπορούσε να πει κανείς «τέτοια ώρα τέτοια λόγια». Αλλού είναι τώρα στραμμένη η προσοχή του Ελληνικού λαού. Άλλα προβλήματα όχι μόνο τον καίνε αλλά και τον πνίγουν, τα οποία πηγάζουν από τα διαδοχικά μνημόνια. Όμως, και τα πυρηνικά είναι ζήτημα ζωής και διαρκούς εγρήγορσης στο κρίσιμο διεθνές σταυροδρόμι των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, περιοχή όπου λειτουργούν πυρηνικά εργοστάσια και σχεδιάζονται νέα (όπως στο υψηλής σεισμικότητας Ακούγιου της Τουρκίας), αλλά υπάρχουν και πυρηνικά όπλα με ορατό τον κίνδυνο διασποράς τους.

Μπορούμε να υπολογίζουμε στην αλληλεγγύη των δυνάμεων της Ευρωπαϊκής αριστεράς, των οικολογικών και φιλειρηνικών κινημάτων. Πρόσφατα στη Σόφια, το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς δημιούργησε «Βαλκανικό Δίκτυο», που μεταξύ των στόχων του είναι η δημιουργία μιας αποπυρηνικοποιημένης Βαλκανικής. Επιπλέον, προτείνεται ένας Βαλκανικός Οικολογικός Χάρτης ως ένα πλαίσιο αρχών και στόχων για τη διαβαλκανική συνεργασία στον τομέα του περιβάλλοντος με πρωταγωνιστές τους λαούς.

* Ο Πάνος Τριγάζης, στέλεχος του φιλειρηνικού κινήματος, είναι υπεύθυνος του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΝ.

Από trigazis @ Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011 7:32 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αποφασεων , αντιπυρηνικων , ώρα

Η ΒΟΥΛΗ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

Του Πάνου Τριγάζη*

Σημαντικότατη  διεθνή είδηση των τελευταίων ημερών, αποτελεί η απόφαση της Γερμανικής κυβέρνησης (30.5.11) να προχωρήσει στο κλείσιμο όλων των πυρηνικών εργοστασίων στη χώρα (17 τον αριθμό) ως το 2022 και να στραφεί περισσότερο προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες. Ο στόχος είναι να αυξηθεί η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τις πηγές αυτές (13% σήμερα) στο 35% ως το 2020 και στο 80% ως το 2050.

Η απόφαση αυτή, σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, μετατρέπει τη Γερμανία «σε ένα είδος εργαστηρίου για τις παγκόσμιες προσπάθειες τερματισμού της πυρηνικής ενέργειας σε μία αναπτυγμένη οικονομία».  Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μεγάλη νίκη του αντιπυρηνικού κινήματος, το οποίο ενεργοποιήθηκε έντονα μετά τη νέα πυρηνική τραγωδία στη Φουκουσίμα. «Το ατύχημα αυτό και το κύμα των αντιπυρηνικών διαδηλώσεων σ΄ όλη τη Γερμανία έπεισαν την Καγκελάριο ότι έπρεπε να αλλάξει κατεύθυνση», έγραψε η International Herald Tribune στις 31.5.2011.

Μεγαλώνει η πρόσκληση για ένταση των προσπαθειών, με στόχο την απαλλαγή  όλης της Ευρώπης από τον πυρηνικό εφιάλτη. Δεν επιτρέπεται κανένας εφησυχασμός, ιδιαίτερα στην ταραγμένη περιοχή μας. Αντιθέτως, απαιτούνται  πρωτοβουλίες, που θα έπρεπε να συζητηθούν και στο επίπεδο της Βουλής των Ελλήνων. Το είχε ζητήσει με επιστολή του στον πρόεδρο του σώματος κ. Φίλιππο Πετσάλνικο ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την καταστροφή του Τσερνόμπιλ (26.4.2011).

« Με το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα σε άκρως ανησυχητική εξέλιξη - έγραφε στην επιστολή του ο Αλ. Τσίπρας - επανέρχεται στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο το ζήτημα της ασφάλειας των πυρηνικών εργοστασίων και επικρίνονται έντονα οι επιλογές πολλαπλασιασμού τους, που έγιναν στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας από πολλές κυβερνήσεις, στο όνομα της ενεργειακής κρίσης».

«Αμφισβητούνται εξίσου-συνέχιζε ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ- η πολεμική και η λεγόμενη «ειρηνική» χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Ενισχύεται η θέση των αντιπυρηνικών κινημάτων ότι από τα πυρηνικά όπλα και εργοστάσια δεν υπάρχει θεραπεία παρά μόνο πρόληψη, που συνεπάγεται την ένταση των αγώνων για την κατάργηση και των δύο αυτών πηγών μεγάλης ανασφάλειας για όλη την ανθρωπότητα. Δυναμώνει η κριτική στο ίδιο το κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης, που γεννάει κινδύνους για την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας».

Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, η εμμονή στη δέσμευση ότι η Ελλάδα δεν συζητεί την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο έδαφός της είναι επιβεβλημένη, αλλά δεν αρκεί. Απαιτείται η συμβολή της χώρας μας και του ελληνικού λαού  σε πρωτοβουλίες για την εξάλειψή της πυρηνικής απειλής, η υποστήριξη των προτάσεων για τη δημιουργία αποπυρηνικοποιημένων ζωνών στα Βαλκάνια, στη Μ. Ανατολή, στη Μεσόγειο.

Θα μπορούσε να πει κανείς «τέτοια ώρα τέτοια λόγια». Αλλού είναι τώρα στραμμένη η προσοχή του Ελληνικού λαού. Άλλα προβλήματα όχι μόνο τον καίνε αλλά τον πνίγουν, τα οποία πηγάζουν από την πρωτόγνωρη κρίση και τα διαδοχικά μνημόνια.

Όμως, και τα πυρηνικά είναι ζήτημα ζωής και διαρκούς εγρήγορσης στο κρίσιμο διεθνές σταυροδρόμι των Βαλκανίων και της Ανατ. Μεσογείου, περιοχή όπου λειτουργούν πυρηνικά εργοστάσια και σχεδιάζονται νέα ( όπως στο υψηλής σεισμικότητας Ακούγιου της Τουρκίας», αλλά υπάρχουν και πυρηνικά όπλα με ορατό τον κίνδυνο διασποράς τους.

Η παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος (5 Ιούνη) είναι ευκαιρία να αναδείξουμε και την πυρηνική διάσταση των οικολογικών αγώνων. Να θυμηθούμε ότι η χώρα μας έχει χαρακτηριστεί «Σαουδική Αραβία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας» από τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζέρεμι Ρίφκιν. Να επαναδιακηρύξουμε ότι η μόνη ασφάλεια από τα πυρηνικά είναι η κατάργησή τους. Να απαιτήσουμε: Η ΖΩΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ.

* Ο Πάνος Τριγάζης, στέλεχος του φιλειρηνικού κινήματος, είναι υπεύθυνος του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΝ.

Από trigazis @ Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011 9:54 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: 2011 , περιβάλλοντος , παγκοσμια , ημερα

Του Πάνου Τριγάζη*

Δεν προέκυψαν ανατροπές από τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στην Κύπρο, οι οποίες κατέγραψαν έναν ισχυρό διπολισμό. Η αναμενόμενη αύξηση του ΔΗΣΥ (34,27% από 30,3% το 2006) συνοδεύτηκε από αύξηση (μικρότερη) και του ΑΚΕΛ (32,67% από 31,01%). Νέο στοιχείο ο υπερδιπλασιασμός της αποχής από 10% σε 21,5%. Τα συγκυβερνώντα κόμματα, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ κέρδισαν τις 28 από τις 56 έδρες που καταλαμβάνουν Ελληνοκύπριοι στην 80μελή Κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων (οι 24 έδρες των Τουρκοκυπρίων παραμένουν κενές από το 1964).

 Αποδείχθηκε ότι η πολιτική του προέδρου Χριστόφια διατηρεί ισχυρότατα ερείσματα στο λαό, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Βίλφρεντ Μαρτενς που έκανε το ατόπημα να χαρακτηρίσει «ευρωφοβική» την Κυπριακή κυβέρνηση. Εκτιμήθηκε το γεγονός ότι οι κοινωνικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 30% την τελευταία 3ετία, ότι πάρθηκαν μέτρα υπέρ των κοινωνικά αδυνάτων και διατηρήθηκε η ΑΤΑ, παρά την κρίση που πλήττει και την Κύπρο, ενώ δεν πέρασε η ισοπεδωτική κριτική της αντιπολίτευσης (και μερίδας του ΔΗΚΟ) για τις θέσεις και τους χειρισμούς Χριστόφια στο Κυπριακό. Δεν κάμφθηκε το ΑΚΕΛ ούτε όταν είχε απέναντί του όλα τα άλλα κόμματα, όπως στην περίπτωση της αίτησης ένταξης της Κύπρου στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη», ένα είδος προθάλαμου του ΝΑΤΟ.

Μετεκλογικά, η κυβέρνηση θα επιδιώξει τη βελτίωση του τεταμένου εσωτερικού πολιτικού κλίματος. Η αναζήτηση συναινέσεων είναι αναγκαία, ιδιαίτερα στο Κυπριακό όπου αναμένεται έντονη κινητικότητα, μετά και τις Τουρκικές εκλογές του Ιουνίου, με πρώτο σταθμό την «τριμερή» της Ν. Υόρκης, δηλαδή τη συνάντηση Χριστόφια-Έρογλου υπό τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, αρχές Ιουλίου. Από τον διεθνή παράγοντα ασκούνται πιέσεις και για διεθνή διάσκεψη, την  οποία ο Κύπριος Πρόεδρος δεν απορρίπτει, αλλά θεωρεί ότι πρέπει να συγκληθεί «όταν φθάσουμε σε ακτίνα συμφωνίας πάνω στις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού».

Για την επιτάχυνση των διαδικασιών ενδιαφέρεται και η Ε.Ε., με πρόσθετο λόγο ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει την προεδρία της το δεύτερο εξάμηνο του 2012. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εκφράζουν την επιθυμία να έχει δοθεί λύση μέχρι τότε, λείπουν όμως οι ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση της πίεσης για μετακίνηση της Άγκυρας από τις σημερινές θέσεις της που κρατούν κλειστό το δρόμο προς τη λύση, η οποία δεν μπορεί να είναι άλλη από μια δικοινοτική-διζωνική ομοσπονδία, με μία κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα.

Δυστυχώς τη λύση αυτή - την οποία πρώτος ο Μακάριος δέχθηκε το 1977  - πολεμούν ορισμένες δυνάμεις και στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, αρνούμενες να αποδεχθούν ότι για μια βιώσιμη λύση απαιτείται να συμφωνήσουν και οι Τουρκοκύπριοι. Με άλλα λόγια, ζητείται ένα σχέδιο λύσης στο οποίο να μπορούν να πουν «ναι» και οι δύο κοινότητες σε ταυτόχρονα δημοψηφίσματα. Διαφορετικά, η σημερινή ντε φάκτο διχοτόμηση θα γίνει οριστική.

Οι δυσκολίες είναι πολλές. Η εκλογή ΄Ερογλου ως ηγέτη της Τουρκοκυπριακής κοινότητας αποτέλεσε δυσμενή εξέλιξη στην πορεία των διακοινοτικών συνομιλιών. Όμως, από την άλλη ελπιδοφόρες είναι οι  κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων εργαζομένων, που πυροδοτούνται από οξυμένα κοινωνικά προβλήματα, αλλά εκπέμπουν και πολιτικά μηνύματα. Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι πολλοί διαδηλωτές κρατούν σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας,  ενισχύοντας την ιδέα μιας ενωμένης Κύπρου, κοινής πατρίδας όλων των Κυπρίων. Επομένως, έχει αντικειμενική βάση, δεν είναι ουτοπία, η διεκδίκηση «λύσης από τους Κύπριους για τους Κύπριους». Δικαιώνονται οι πολύχρονες προσπάθειες των αριστερών δυνάμεων και στις δύο κοινότητες υπέρ της επαναπροσέγγισης, τις οποίες στηρίζει  έμπρακτα  όλη η Ευρωπαϊκή Αριστερά.

Σε μια περίοδο σοβαρών ανακατατάξεων και γεωπολιτικών κλυδωνισμών στη Μεσόγειο, εξαιτίας των αραβικών λαϊκών εξεγέρσεων, ο αγώνας του λαού της Κύπρου -ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων - για την ειρηνική επανένωση του νησιού αποκτά τεράστια διεθνή σημασία. Διατηρούν την αξία τους στο ακέραιο τα λόγια του Μακάριου όταν επέστρεφε από την εξορία το 1959: «Επάνω εις τα χώματά μας - έλεγε - συναντώνται σήμερον η ασιατική εφευρετικότης και σοφία με το πνεύμα της ευρωπαϊκής επιστήμης και τεχνικής. Γύρω από τα πελάγη μας εκτείνονται οι ανήσυχες επιδιώξεις τριών ηπείρων και δύο κόσμων. Μέσα εις το ταραχώδες τούτο περιβάλλον καλούμεθα να διαδραματίσωμεν το ρόλο του συναρμοστού και συμφιλιωτού. Καλούμεθα να μεταβάλωμεν την νήσον μας εις την χρυσήν γέφυραν η οποία θα ενώνει και όχι θα χωρίζει τις αντιμαχόμενες δυνάμεις».

Παραμένει επίκαιρο το σύνθημα, που λέγαμε παλαιότερα στο διεθνές κίνημα αλληλεγγύης με τον Κυπριακό λαό: «Η Κύπρος αγωνίζεται για τον κόσμο - ο κόσμος πρέπει να αγωνιστεί για την Κύπρο».

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι υπεύθυνος του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΝ.

Από trigazis @ Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011 9:52 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: κυπριακές , επομενη , μερα , εκλογές

Από trigazis @ Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011 9:51 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: g8 , δεινόσαυρος , χώρες

Του Πάνου Τριγάζη

"Η Ελλάδα σύσσωμη είναι στο πόδι.

Όχι για ταφή, μα για ανάσταση"

Διδώ Σωτηρίου

για την κηδεία του Γρ. Λαμπράκη

Η μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη αποτελεί διαρκή πηγή έμπνευσης και δύναμης. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο σήμερα, που η Ελλάδα «βουλιάζει» σε μια πολυδιάστατη κρίση, η κοινωνία είναι γεμάτη πληγές, η Ευρώπη κλυδωνίζεται από την νεοφιλελεύθερη επίθεση και η ειρήνη ματώνει ξανά στην ευρύτερη περιοχή μας. Για ανάσταση είναι και σήμερα το προσκλητήριο.

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, ξαναβλέπουμε μπροστά μας την εικόνα του Λαμπράκη να πραγματοποιεί την πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, στις 21 Απρίλη 1963, κρατώντας το πανό που είχε φέρει από την πορεία του Ολντερμάστον, με τη λέξη «ΕΛΛΑΣ» στη μία όψη και "GR

EECE" στην άλλη. Πορεία που είχε απαγορευτεί από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά χιλιάδες την πραγματοποίησαν με πρώτο τον θαρραλέο αγωνιστή της δημοκρατίας. Δυναμικό «παρών» είχε δώσει η νέα γενιά, την οποία είχε κινητοποιήσει η Κίνηση Νέων «Μπέρτραντ Ράσελ» με Πρόεδρο τον Μ.Πειρστεράκη και Γραμματέα το Ν.Κιάο.

Ένα μήνα μετά, στις 22 Μάη 1963, «έπεσε ο μέγας δρυς στη γης, σε μέγ΄ αγώνα», όπως έγραψε ο Γ. Ρίτσος την επομένη. Χτυπήθηκε ύπουλα από το φασιστικό παρακράτος, ύστερα από ομιλία του για την ειρήνη στη Θεσσαλονίκη. Όμως δεν τρομοκρατήθηκε ο ελληνικός λαός και δεν κάμφθηκαν οι αγώνες του για ειρήνη- δημοκρατία- εθνική ανεξαρτησία. Το κίνημα -που ήδη αναπτυσσόταν με αιχμή την απομάκρυνση των βάσεων, το «1-1-4» και το 15% για την Παιδεία -πήρε διαστάσεις λαϊκής παλίρροιας. Ξεσηκώθηκε ο λαός και ιδιαίτερα η νεολαία, από την επομένη της δολοφονίας. Δημιουργήθηκε το μεγάλο κίνημα των Λαμπράκηδων με πρωτοβουλία του Μ.Θεοδωράκη. Το σύνθημα «Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ»

αντήχησε σ' όλη την Ελλάδα και πέρασε γρήγορα και τα σύνορά της.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης συγκέντρωνε στο πρόσωπό του πολλές ιδιότητες: αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, πολυβαλκανιονίκης στους αθλητικούς στίβους, υφηγητής τις Ιατρικής, βουλευτής της αριστεράς (συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ), ηγετική μορφή του κινήματος ειρήνης (αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ), πεζοπόρος του Μαραθώνα, κήρυκας της Διαβαλκανικής συνεργασίας, πρωτεργάτης της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Τι συμβόλιζε - και συμβολίζει ακόμα - ο Γρηγόρης Λαμπράκης αποδίδεται από ένα κείμενο του Νικηφόρου Βρεττάκου στο περιοδικό «Δρόμοι της Ειρήνης». «Μέσα σ΄αυτό το στίβο - έγραφε ο μεγάλος ποιητής τον Ιούνη 1963 - συνάντησε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από συμπαράσταση. Συνάντησε τους απόρους που τους γιάτρευε δωρεάν. Συνάντησε την πατρίδα να την διαπομπεύουν, σέρνοντάς την τραυματισμένη στου

ς δρόμους. Είδε τον κόσμο να πολεμά και να ρημάζεται. Είδε την καταστροφή νάρχεται με μεγάλα βήματα κατά πάνω μας. Και σβέλτος όπως ήταν έτρεξε παντού, μέσα στον αιώνιο ανθρώπινο στίβο. Και δεν είχε ανάγκη από επιδοκιμασίες κι΄ από χειροκροτήματα. Τον έφταναν τα χειροκροτήματα που άκουγε μέσα του».

Η μορφή του Λαμπράκη συνδέει αιτήματα, ελπίδες και αγώνες πολλών δεκαετιών του ελληνικού λαού. Χρειαζόμαστε και σήμερα το ανυπότακτο πνεύμα του, την αγωνιστικότητά του και το αλληλέγγυο παράδειγμά του ως δύναμη κινητοποίησης κόντρα στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία του μνημονίου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με την τρόικα. Πολιτική που αφήνει πίσω της κοινωνικά ερείπια, όπου βρίσκουν πρ

όσφορο έδαφος και τα φαινόμενα της ξενοφοβίας  και του ρατσισμού.

Καλούμαστε και σήμερα - όπως και στη διάρκεια του «Ελληνικού Μάη» του ΄63 - να διαδηλώσουμε ότι «Ο Λαμπράκης Ζει». Μας προσκαλεί σε νέους αγώνες για την ειρήνη  και το αφοπλισμό, για αποπυρηνικοποιημένες ζώνες στα βαλκάνια και στη μεσόγειο, κατάργηση του ΝΑΤ

Ο, ενωμένη αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό και το νεοναζισμό. 

Ενώνει τη βροντερή φωνή του με όλη την ανθρωπότητα, απαιτώντας «ΟΧΙ άλλη Χιροσίμα- ΟΧΙ άλλο Τσερνόμπιλ - ΟΧΙ άλλη Φουκουσίμα», «Ποτέ πια πόλεμος - Ποτέ πια φασισμός».

Από trigazis @ Σάββατο, 21 Μαΐου 2011 8:33 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: λαμπρακησ , αλληλεγγύη , ειρήνη

Το βιβλίο «TINA IS DEAD» (Η ΤΙΝΑ ΠΕΘΑΝΕ) του Πάνου Τριγάζη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ταξιδευτής», είναι η αφορμή για μια εκδήλωση-συζήτηση τη Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011, ώρα 7:00 μμ στο βιβλιοπωλείο «DEGAS» στο Μοσχάτο (Χρυσοστόμου Σμύρνης 90, τηλ.210-9429060). Εισαγωγή στην εκδήλωση θα κάνει η συγγραφέας Μαρία Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, πρόεδρος των Ελλήνων Γιατρών κατά των Πυρηνικών, θα μιλήσει ο πανεπιστημιακός Νότης Μαριάς. Στη συζήτηση που θα ακολουθήσει θα πάρει μέρος και ο Π.Τριγάζης.

ΤΙΝΑ είναι ακρωνύμιο που προκύπτει από το «There Is No Alternative» (Δεν Υπάρχει Εναλλακτική) της Μάργκαρετ Θάτσερ, το οποίο απορρίπτει ο συγγραφέας του βιβλίου «TINA IS DEAD», μιλώντας για τα διεθνή προβλήματα από τη σκοπιά της αριστεράς και των κινημάτων.

Από trigazis @ Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011 6:21 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μοσχατο , tina , dead