ΠΑΝΟΣ ΤΡΙΓΑΖΗΣ

Οικονομολόγος. Πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομική Ανάπτυξη.

Συμμετέχει στο κίνημα της αριστεράς από τα χρόνια της χούντας ως μέλος της ΚΝΕ και στη συνέχεια του ΚΚΕ. Από το 1982 ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και για λίγους μήνες το 1991 μέλος του Π.Γ.

Μέλος του ΣΥΝ από την ίδρυσή του, της ΚΠΕ του κόμματος συνεχώς από το 1991 με ευθύνη για τις Διεθνείς Σχέσεις. Τον Φεβρουάριο του 2008 επανεκλέχτηκε στην Κεντρική Πολιτκή Επιτροπή και στη συνέχεια ανέλαβε την ευθύνη για την Εξωτερική Πολιτική.

Την περίοδο 1981-1991 υπήρξε Γ.Γ. της Ελληνικής Επιτροπής για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) και μέλος διεθνών φιλειρηνικών οργανώσεων. Εξακολουθεί να συμμετέχει στο Ευρωπαίκό Δίκτυο για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Υποψηφιος Δήμαρχος Βύρωνα στις εκλογές του 1998.

Συμμετέχει ενεργά σε μια σειρά κοινωνικές οργανώσεις. Είναι πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ), πρόεδρος του Συνδέσμου «Μπάιρον» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό. Μέλος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ.

Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του: «Συνάντηση με τον Γκορμπατσόφ» (Δελφίνι 1992), «Οι Πολίτες Απαιτούν» (Ελληνικά Γράμματα 1997), «Προς τους Εξοχότατους της Ευρώπης» (Ελληνικά Γράμματα, 2000), «Σύνδρομο Ουρανίου - από τον Κόλπο στα Βαλκάνια» (Ελ. Γράμματα 2001), «Παρασύνθημα Λαμπράκης» (μαζί με την Μ.Αρβανίτη-Σωτηροπούλου από τις εκδόσεις Τυπωθήτω-Γ.Δαρδανός, 2003), «Μπάιρον εναντίον Έλγιν» (Ταξιδευτής 2004), «Αγαπητέ Αϊνστάϊν» (με τον Ε.Παπαδημητρίου, Ταξιδευτής 2005), "80 ΩΡΕΣ ΣΕ ΠΥΡΙΝΟ ΚΛΟΙΟ - Οδοιπορικό στις φλόγες της Ηλείας" (Ταξιδευτής 2008).

Ζει στο Βύρωνα. Είναι παντρεμένος με την Μένια Παπαπερικλή κι έχουν ένα γιο, τον Νίκο.

Από trigazis @ Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2007 4:38 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: βιογραφικο

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 7-2-2010

Μέρες έντονων ανησυχιών, αλλά και ελπίδων, ζει η Κύπρος. Η αναζήτηση «λύσης από τους Κύπριους για τους Κύπριους», όπως έχει ονομαστεί η διαδικασία των απευθείας συνομιλιών Χριστόφια - Ταλάτ, βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η πρόσφατη επίσκεψη του Μπαν Κι Μουν στη Λευκωσία δεν συνοδεύτηκε από νέα προωθητικά στοιχεία, βοήθησε όμως να κρατηθεί ζωντανή η διαδικασία. «Παρατήρησή μου - τόνισε ο ΓΓ του ΟΗΕ, ενημερώνοντας το Συμβούλιο Ασφαλείας στις 3/2/2010 - είναι πως η λύση είναι δυνατή και εφικτή», ενώ χαρακτήρισε τη διαπραγμάτευση «υπό κυπριακή ηγεσία και κυπριακής ιδιοκτησίας».

Πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολη διαπραγμάτευση, που ήδη διαρκεί σχεδόν ενάμιση χρόνο, χωρίς να έχει φθάσει σε θέματα - «αγκωνάρια», όπως το εδαφικό και οι εγγυήσεις - ασφάλεια, ενώ βήματα προόδου έχουν γίνει στο συνταγματικό. Σωστό είναι το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με βάση κοινή δήλωση τωνΧριστόφια-Ταλάτ  (23-5-2008), όπου αναφέρεται ότι «οι ηγέτες επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους για μια διζωνική, δικοινοτική Ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα, όπως ορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας». Ωστόσο, ζητούμενο παραμένει η ουσιαστική συμβολή της Άγκυρας στην θετική έκβαση της προσπάθειας, όπως επισημαίνει και πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής Εξωτερικών του Ευρωκοινοβουλίου. Παράλληλα, κρίσιμο ζήτημα αποτελεί το ποιός θα είναι ο ηγέτης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας - ο Ταλάτ ή ο Ερογλου - μετά τις εκεί εκλογές στις 18.4.2010.

Κινδυνολογούν κάποιοι στην Ελλάδα και στην Κύπρο - για την πορεία των διαπραγματεύσεων, αλλά όπως λέει  ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφ.Στεφάνου «οι επικρίσεις περί υποχωρήσεων και επικίνδυνων εκτροπών που διατυπώνονται είναι άδικες και ανυπόστατες» (ΑΥΓΗ, 10.1.2010). Η στόχευση Χριστόφια είναι μια συμφωνημένη λύση, δηλαδή κοινά αποδεκτή από τις δύο κοινότητες. Δεν θα επαναληφθεί το λάθος του 2004 που το σχέδιο Ανάν είχε τεθεί σε ταυτόχρονα χωριστά δημοψηφίσματα, με την ηγεσία των Ελληνοκυπρίων να μην το έχει αποδεχθεί. Επιπλέον, η τωρινή διαδικασία δεν προβλέπει «σχέδιο Μπαν Κι Μουν», διότι ο Δημ. Χριστόφιας δεν δέχεται την επιδιαιτησία του ΟΗΕ, την οποία είχε δεχθεί ο Τάσος Παπαδόπουλος το 2004.

Επιδιώκεται συνολική λύση και συνολικά θα εκτιμηθεί το «πακέτο» που θα προκύψει - αν προκύψει - από τις διαπραγματεύσεις, θέση που επαναβεβαιώθηκε  με το κοινό ανακοινωθέν Χριστόφια - Ταλάτ, που διάβασε ο ΓΓ του ΟΗΕ, όπου δηλώνεται ότι «τίποτα δεν είναι συμφωνημένο αν δεν συμφωνηθεί το όλον».

Με τέτοιες ασφαλιστικές δικλείδες δεν δικαιολογείται η κινδυνολογία. Αλλο ζήτημα είναι αν ορισμένοι - ανοιχτά ή συγκαλυμμένα - δεν θέλουν λύση δικοινοτικής  διζωνικής ομοσπονδίας. Το δυσάρεστο είναι ότι ο Δημ.Χριστόφιας δέχεται επιθέσεις από τους ίδιους τους εταίρους του στην κυβέρνηση. Ειδικότερα το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, κόμματα που εμφανίζονται ως συνεχιστές της κληρονομιάς του Μακάριου, φαίνεται πως ξεχνούν τι τράβηξε ο αείμνηστος Πρόεδρος από τους «υπερπατριώτες».

Ας θυμηθούμε ότι ήταν ο Μακάριος που έκανε το μεγάλο βήμα να αποδεχθεί την διζωνική -δικοινοτική ομοσπονδία, υπογράφοντας συμφωνία με τον Ντενκτάς το 1977, με τον ακόλουθο στόχο:

 « 1.  Μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική ομόσπονδη δημοκρατία.

    2.  Η περιοχή κάτω από τη διοίκηση κάθε κοινότητας θα συζητηθεί υπό το φως  της οικονομικής βιωσιμότητας και παραγωγικότητας, καθώς και της ιδιοκτησίας.

     3. Θέματα αρχών, όπως η ελευθερία διακίνησης, η ελευθερία εγκατάστασης, τα δικαιώματα περιουσίας και άλλα ειδικά θέματα είναι ανοικτά προς συζήτηση, λαμβανομένων υπόψη της θεμελιώδους βάσης για ένα διακοινοτικό ομόσπονδο σύστημα και ορισμένων πρακτικών δυσκολιών που ενδεχομένως εγερθούν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

      4. Οι εξουσίες και οι λειτουργίες της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης θα είναι τέτοιες ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας, έχοντας υπόψη το δικοινοτικό χαρακτήρα του κράτους».

Δυστυχώς, ο Μακάριος πέθανε λίγους μήνες μετά. Αν ζούσε ίσως το Κυπριακό να είχε πάρει καλύτερο δρόμο.

Να προσθέσουμε (μια που οι επικριτές των προσπαθειών του Χριστόφια «ομνύουν» στην εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ), ότι  η συμφωνία αυτή (όπως και η παρόμοια Κυπριανού - Ντενκτάς, το 1979), έχει ενσωματωθεί στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι μετά την τραγωδία του 1974, ο Μακάριος είχε πλήρως πεισθεί για την ανάγκη της επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων. «Τάσεις σωβινιστικαί - έλεγε επιστρέφοντας στην Κύπρο από την αυτοεξορία του  - παρωχημένων εποχών ή οιασδήποτε φύσεως προκαταλήψεις ούτε τους ελληνοκυπρίους ούτε τους Τουρκοκυπρίους ωφελούν», συμπληρώνοντας ότι «η σκληρά πείρα του παρελθόντος πρέπει να είναι διδάσκαλος δι αμφοτέρας τα πλευράς».

Ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζουν τον αγώνα που κάνει ο Πρόεδρος Χριστόφιας για να κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα. Έχουμε μαζί μας και τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Επιδιώκουμε το Κυπριακό να προβληθεί και ως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Το σχήμα «να βοηθήσει η Ευρώπη την Κύπρο» πρέπει να συμπληρωθεί με το «Η Κύπρος αγωνίζεται και για την Ευρώπη».

Από trigazis @ Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010 12:41 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: χριστόφιας , πρόεδρος

Δημοσιεύτηκε στην "ΑΥΓΗ" στις 3/2/2010

των Θανάση  Πετράκου και Πάνου Τριγάζη*

Ισχυρά μηνύματα εγρήγορσης για την προστασία του περιβάλλοντος εξέπεμψε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος, προσφωνώντας το διεθνές συνέδριο για το ζήτημα που οργάνωσε προχθές το ΤΕΙ Καλαμάτας. Με την ευκαιρία του συνεδρίου ο Πατριάρχης ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής του Ιδρύματος.

Ο κ. Βαρθολομαίος μίλησε για «τρίτο παγκόσμιο πόλεμο κατά της φύσεως», είπε ότι ο εικοστός αιώνας ήταν ο πιο βίαιος για την ανθρωπότητα, αλλά και περίοδος πρωτοφανής βαρβαρότητας σε βάρος της φύσης, τόνισε ότι «η αμαρτία κατά της φύσεως είναι αμαρτία και κατά του ανθρώπου», επέκρινε την «πολιτική των μικρών βημάτων» για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τάχθηκε κατά του οικονομισμού και υπέρ ενός «οικολογικού πολιτισμού».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ήρθε στη Μεσσηνία με σειρά πρωτοβουλιών στο ενεργητικό του, εδώ και χρόνια, για την προστασία του περιβάλλοντος. Έχει συστήσει μη κερδοσκοπικό οργανισμό με τίτλο «Θρησκεία, Επιστήμη και Περιβάλλον» (ΘΕΠ) και έχει οργανώσει πολλά συμπόσια σε διάφορες ηπείρους, με χαρακτηριστικότερο  το έκτο του 2006 που ταξίδεψε μέσα στο εντυπωσιακότερο δίκτυο ποταμών του κόσμου με θέμα «Αμαζόνιος - Πηγή Ζωής», όπως και  το έβδομο που έγινε τον Αύγουστο του  2007 στον Αρκτικό Ωκεανό με θέμα «Αρκτική: Καθρέπτης της Ζωής».

Η ανάληψη τέτοιων πρωτοβουλιών, για τις οποίες ο κ. Βαρθολομαίος έχει χαρακτηριστεί «Πράσινος Πατριάρχης» από τον διεθνή τύπο, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αμφισβήτηση της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου από το Τουρκικό κατεστημένο και ιδιαίτερα από τις πιο ακραίους εθνικιστικούς κύκλους της Τουρκίας. Και δεν είναι μόνο η δράση για το περιβάλλον, αλλά και για τα μεγάλα προβλήματα της ειρήνης, της εξάλειψης της φτώχειας, του διαλόγου, των πολιτισμών και των θρησκειών, που αναδεικνύουν την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου. Ενισχύεται έτσι και ο αγώνας για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη, την Ίμβρο και Τένεδο.

Στη διάρκεια του συνεδρίου του ΤΕΙ Καλαμάτας για το περιβάλλον είχαμε την ευκαιρία να μεταφέρουμε στον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον χαιρετισμό του προέδρου του Κόμματός μας Αλέξη Τσίπρα. Επίσης, να διαπιστώσουμε για μια ακόμα φορά, μέσα από τις εισηγήσεις διακεκριμένων πανεπιστημιακών πόσο κατώτερες των περιστάσεων αποδείχθηκαν οι ηγεσίες των ισχυρών της γης στην Κοπεγχάγη, αλλά και πόσο υστερεί η χώρα μας στη μάχη κατά των κλιματικών αλλαγών και γενικότερα για την προστασία του περιβάλλοντος. Άλλωστε, στην περιοχή της Δυτικής Πελοποννήσου δεν είναι λίγα τα περιβαλλοντικά εγκλήματα,  που έχουν τελεστεί σε ξηρά και θάλασσα και είναι πρόσφατες οι πληγές  από τις φονικές πυρκαγιές του 2007, τις οποίες οι υπογράφοντες αυτό  το άρθρο είχαμε ζήσει από «πρώτο χέρι».

* Οι  Θανάσης Πετράκος και Πάνος Τριγάζης είναι μέλη της ΚΠΕ του ΣΥΝ.

Από trigazis @ Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010 11:42 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: πατριαρχη , πράσινο , μηνύματα

Δημοσιεύτηκε στην "ΑΥΓΗ" στις 31/1/2010

του Πάνου Τριγάζη*

«Τι κάνετε εκεί στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί τρώγεστε μεταξύ σας;».  «Έχετε τόσες δυνατότητες, τόσα αξιόλογα στελέχη για να πάει ψηλά ο χώρος, τώρα είναι η δική σας ευκαιρία, γιατί τη χάνετε;». «Θέλουμε να μαθαίνουμε από τα ΜΜΕ για τις προτάσεις και τους αγώνες σας, όχι για τις διαμάχες σας».

Έχοντας το προνόμιο να χρησιμοποιώ τις δημόσιες συγκοινωνίες και να αλλάζω δύο και τρεις γραμμές, βρίσκομαι αντιμέτωπος με τέτοια ερωτήματα εργαζόμενων πολιτών - αριστερών και μη - καθημερινά.

Δεν είμαστε στα πάνω μας, εδώ και περίπου ένα χρόνο. Για να αποδώσω την κατάσταση μας μετά τις Ευρωεκλογές είχα προσφύγει σ΄ένα απόσπασμα από ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου:

«Μεγάλα φτερά του φορέσανε

δεν μπορεί  πια να περπατήσει

ούτε να πετάξει».

Πετύχαμε ένα θετικό αποτέλεσμα στις εθνικές εκλογές του περασμένου Οκτώβρη, διαψεύδοντας όσους (αντιπάλους, αλλά και φίλους) μας είχαν «ξεγραμμένους», καθώς ένα μήνα πριν τις εκλογές είχαμε κάκιστη εικόνα. Βρήκαμε, όμως, διέξοδο και καλό είναι να θυμόμαστε ότι η πλειοψηφία της ΚΠΕ του ΣΥΝ και ο πρόεδρος του κόμματός μας διέσωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ και την κοινοβουλευτική μας παρουσία με την απόφαση που πήραμε να υπερβούμε το ζήτημα του επικεφαλής. Ζήτημα που λύθηκε «ντε φάκτο» στην πορεία του προεκλογικού αγώνα, όπου ο σ. Αλέξης Τσίπρας έδειξε τα ηγετικά του χαρίσματα.

Όμως, δεν αφήσαμε πίσω μας τον κακό μας εαυτό μετεκλογικά. Αντί να προβάλουμε τις εναλλακτικές μας προτάσεις και να κτίζουμε πολύμορφα μέτωπα αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη επιδρομή, βάζουμε τρικλοποδιές μεταξύ μας. Πρόσφατο παράδειγμα προς αποφυγή, η άστοχη και διχαστική παρέμβαση των «23», για δηλώσεις του σ. Κουβέλη, έναντι των οποίων είχε ήδη τοποθετηθεί αρνητικά και επικριτικά η Π.Γ. του ΣΥΝ.

«Σισύφεια» γίνεται η προσπάθειά μας όταν καλούμε την κοινωνία να υπερασπιστεί αξίες, όπως η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα, που απειλούνται με πλήρη κατεδάφιση στις συνθήκες μιας πρωτόγνωρης βαθιάς κρίσης, αλλά δεν τις τηρούμε εμείς οι ίδιοι πολλές φορές. Στην πρόσβαση στα ΜΜΕ ορισμένοι είναι «πιο ίσοι» από τους άλλους.

Στον ΣΥΝ πολλοί κόμποι έχουν φτάσει στο χτένι και πρέπει να λυθούν, αλλιώς θα περιέλθουμε σε πλήρες τέλμα και τα διαλυτικά φαινόμενα θα ενταθούν. Δεσμευτήκαμε για κομματική ανασυγκρότηση και για ΣΥΝ «κόμμα των μελών του» στο 5^Ο Συνέδριο μας, αλλά κάναμε ελάχιστα. Η λειτουργία των τάσεων εντός του κόμματος, όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά έχουμε «ομοσπονδοποιηθεί» και υπάρχουν τάσεις με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω από το κόμμα. Πολύ καλή ήταν η δουλειά που κάναμε με το πρόγραμμα του ΣΥΝ, αλλά δεν αξιοποιήθηκε στο βαθμό που έπρεπε. Συμβάλλαμε στο να αποκτήσει πρόγραμμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για ορισμένες συνιστώσες είναι σαν να μην υπάρχει, μιλούν μόνο για τους «15 στόχους πάλης».

Η πρόταση για προσφυγή στα μέλη του ΣΥΝ, μέσα από ένα έκτακτο συνέδριο, έχει υπέρ και κατά. Ας μη δραματοποιείται, όμως, η μία ή η άλλη άποψη κι ας αποφύγουμε τις περιττές πολώσεις για το ζήτημα. Δεν είναι πανάκεια ούτε καταστροφή το συνέδριο, αλλά έτσι όπως έχει εξελιχθεί η συζήτηση και με δεδομένο ότι το προτείνει ο Πρόεδρος και το ζητούν πολλές οργανώσεις του ΣΥΝ πρέπει να κάνουμε το βήμα. Δεν είναι ζήτημα πια πλειοψηφίας και μειοψηφίας της  ΚΠΕ. Να πάρουμε την απόφαση και να συμβάλλουμε όλοι με αίσθημα ευθύνης για ένα εξωστρεφές συνέδριο, με γόνιμο διάλογο όχι μόνο μεταξύ μας αλλά και με την κοινωνία. Να αποφύγουμε τα εσωκομματικά  χαρακώματα στην πορεία προς το συνέδριο, να επιδιώξουμε προωθητικές συνθέσεις. Ο ΣΥΝ είναι προϊόν σύνθεσης και προχωρεί μέσα από συνθέσεις, εδώ και 20 χρόνια.

Πολλά πρέπει να αλλάξουμε όχι μόνο για να διορθώσουμε τα «κακώς κείμενα», αλλά και για να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις του αύριο.

Πολύ περισσότερο σήμερα χρειάζεται να οικοδομήσουμε κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Τώρα είναι που δεν πρέπει να υποστείλουμε τη σημαία της κοινής δράσης της αριστεράς, αλλά να επουλώσουμε τις πληγές του ΣΥΡΙΖΑ και να εκπονήσουμε ένα σχέδιο για την αποφασιστική διεύρυνσή του, διατηρώντας τον χαρακτήρα του ως συμμαχικού σχήματος.

Εχουμε πολλά νέα στοιχεία στις εξελίξεις, σε σύγκριση με δυό χρόνια πριν, που γεννούν νέες προκλήσεις για την αριστερά και αναδεικνύουν την αναγκαιότητα του διεθνισμού της. Η βαθιά κρίση, που δεν είναι μόνο οικονομική αλλά πολυδιάστατη ήδη δημιουργεί σοβαρές ανακατατάξεις στο διεθνές επίπεδο, αλλά και μέσα στις κοινωνίες. Δοκιμάζονται έντονα το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οικοδόμησης της Ευρώπης. Η Ελλάδα ζει πιο έντονα την κρίση λόγω και των ιδιαιτεροτήτων του ελληνικού καπιταλισμού, βρίσκεται κυριολεκτικά σε σταυροδρόμι. Και η δική μας απάντηση για το ποιο δρόμο θα ακολουθήσει δεν μπορεί να δοθεί με όρους του παρελθόντος, «στόχους του έθνους», κλπ, αλλά μιας αριστεράς του 21^ου αιώνα.

Από trigazis @ Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010 11:39 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αλλαξουμε , ανακαμψουμε

Δημοσιεύτηκε στην "ΑΥΓΗ" στις 29/1/2010

του Πάνου Τριγάζη*

Όποια  κι αν είναι η γλώσσα τους

πάντοτε τα τραγούδια τα κατάλαβα

Ναζίμ Χικμέτ

Στην πρόσφατη σύνοδο στο Βερολίνο της Εκτελεστικής Επιτροπής και του Συμβουλίου των Ηγετών του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ο ΣΥΝ κατέθεσε δια του προέδρου του Αλέξη Τσίπρα σειρά προτάσεων για κοινή δράση, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Συγκεκριμένα πρότεινε:

1. Να οργανωθεί άμεσα καμπάνια για την ανεργία και την επισφάλεια, που θα κορυφωθεί τη 1η Μάη, η οποία πρέπει να αποτελέσει ημέρα πανευρωπαϊκής δράσης για α) Το ελάχιστο ευρωπαϊκό εγγυημένο εισόδημα και β)  Την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας.

2. Να συγκροτηθεί ομάδα εργασίας επιστημόνων και ερευνητικών κέντρων που θα πάρει μια ανοιχτή πρωτοβουλία για τη διατύπωση ενός εναλλακτικού συμφώνου για την Ε.Ε.

3.  Να διερευνηθεί η ιδέα διοργάνωσης ενός παγκόσμιου αριστερού φόρουμ για την οικονομική κρίση, που θα συνδυαστεί με το 3ο συνέδριο του Κόμματος της Ευρωπαικής Αριστεράς στο τέλος του 2010.

4. Να αναληφθεί μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία ειρήνης για το Αφγανιστάν, όπου κάθε μέρα τελούνται εγκλήματα εναντίον αμάχων και γίνεται πιο σαφές ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση.

5. Να στηριχτούν πιο έντονα και αποφασιστικά από την Ευρωπαϊκή Αριστερά οι προσπάθειες δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, το οποίο βρίσκεται στην πιό κρίσιμη φάση του αλλά και για τον πρόσθετο λόγο ότι στο ευρωπαϊκό αυτό πρόβλημα υπάρχει άμεση εμπλοκή της αριστεράς .

Οι προτάσεις αυτές αποτελούν συνέχεια των προσπαθειών που κάναμε και ως ΣΥΡΙΖΑ στην μάχη των εθνικών εκλογών του περασμένου Οκτωβρίου για να περάσουμε το μήνυμα ότι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της δικής μας αριστεράς είναι ότι συμπορεύεται με όλα τα ρεύματα της ευρωπαϊκής αριστεράς και έτσι η δύναμή μας πολλαπλασιάζεται για τις δύσκολες μάχες που χρειάζεται να δοθούν τόσο στη χώρα μας κόντρα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές όσο και στην Ευρώπη. Πλεονέκτημα που πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο, όχι να υποτιμάται.

Η προσπάθεια των κυρίαρχων δυνάμεων να φορτώσουν τις συνέπειες της κρίσης στους εργαζόμενους και γενικότερα στους κοινωνικά  αδύνατους, πρέπει να βρει απέναντί της το ευρύτερο δυνατό μέτωπο αντίστασης. Το σύνθημα «Να αλλάξουμε την Ευρώπη - Να αλλάξουμε την Ελλάδα» γίνεται πιό επίκαιρο σήμερα.

Οι σημερινές συνθήκες της πολυδιάστατης κρίσης, που ζει όλος ο κόσμος και η Ευρώπη, απαιτούν να κάνουμε πολλά περισσότερα για την πιό έντονη ανάδειξη του διεθνισμού της αριστεράς, την ουσιαστική αναβάθμιση της ευρωπαϊκής διάστασης της πολιτικής και κινηματικής της δράσης, μέσα από συντονισμένους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Έχουμε στόχους αιχμής, όπως η κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, που όμως πρέπει να είναι ενταγμένοι στο γενικότερο αγώνα για μια Ευρώπη δημοκρατική, κοινωνική, ειρηνική, οικολογική και φεμινιστική, ανοιχτή σ΄ένα σοσιαλιστικό μέλλον με δημοκρατία και ελευθερία. Δεν θέλουμε την Ε.Ε. ένα πολυεθνικό «σούπερ μάρκετ», ούτε μια ατλαντική Ευρώπη.

Χρειάζεται να εντείνουμε τους αγώνες μας και για την πανευρωπαϊκή συνεργασία, στηριγμένη και σε μια νέα σχέση της Ε.Ε. με τη Ρωσία, για την αποτροπή νέων διαιρέσεων στην ήπειρό μας, που δημιουργεί η διεύρυνση του ΝΑΤΟ. Να διεκδικήσουμε πιο έντονα  τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού συστήματος πολυδιάστατης ασφάλειας - οικονομικής, πολιτικής, οικολογικής, ανθρώπινης - αγωνιζόμενοι ταυτόχρονα και για μια Ευρώπη αλληλέγγυα με τον «Τρίτο Κόσμο».

Ας θυμηθούμε τι έλεγε ο Αντώνης Σαμαράκης, πριν δέκα χρόνια, όταν του ζητήθηκε να κάνει ένα σχόλιο για τον αιώνα που έφευγε: «Ό,τι καλό συνέβη στην ανθρωπότητα προέκυψε από ανθρώπους που έκαναν φασαρία». Και εννοούσε, βέβαια, ο μεγάλος μας συγγραφέας ότι τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς διαμαρτυρία, διεκδίκηση, κινητοποίηση, αγώνα μαζικό. Πολλά δικαιώματα, που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, άλλοτε θεωρούνταν παράλογα και παράνομα. Αλλά τώρα, μέσα στην κρίση, είμαστε στην πρωτόγνωρη θέση ως εργαζόμενοι και ως πολίτες να υπερασπιζόμαστε και τα αυτονόητα, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Από trigazis @ Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010 11:38 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: φτανουν , επίπεδο , εθνικό , μάχες

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣ

του Πάνου Τριγάζη*

Βιβλική καταστροφή ζεί η Αϊτή από την επέλαση του εγκέλαδου. Συγκλονίζουν οι εικόνες της ανθρώπινης τραγωδίας, που φθάνουν σε όλο τον κόσμο, οι περιγραφές για χιλιάδες πτώματα στους δρόμους και για βαρύτατα πληγωμένους ανθρώπους που αβοήθητοι ψυχορραγούν ή ξεψυχούν σε προαύλια και διαδρόμους νοσοκομείων.

Απόλυτη προτεραιότητα αποτελεί η άμεση παροχή βοήθειας για να σωθούν ζωές και να ανακουφιστούν οι πληγέντες, που υπερβαίνουν το 30% του, κοντά στα 10 εκατομμύρια, πληθυσμού της χώρας.

Όμως, την ίδια ώρα έρχονται στο προσκήνιο  αμείλικτα ερωτήματα για το πόσο «φυσική» μπορεί να θεωρηθεί μια καταστροφή, όπως ο τωρινός μεγάλος σεισμός στην Αϊτή, όταν μεγεθύνονται σε τεράστιο βαθμό οι διαστάσεις της σε συνθήκες κραυγαλέας ανισότητας και φτώχειας. Συνθήκες που είναι έργο ανθρώπων και όχι έργο της φύσης.

Είναι άραγε τυχαίο το στοιχείο, που αναφέρει ο ΟΗΕ σε έκθεσή του, ότι το 98% των 262 εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο, που επλήγησαν από φυσικές καταστροφές κατά την πενταετία 2000-2004, ανήκαν σε φτωχές χώρες;

«Η χώρα γεννήθηκε μέσα στην καταστροφή και δε μεγάλωσε, είναι η φτωχότερη της Λ.Αμερικής», γράφει ο Εντουάρντο Γκαλεάνο  για την Αϊτή στο βιβλίο του «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1971. Φτωχότερη παραμένει και στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας του 21^ου αιώνα η Αϊτή, η οποία είναι 149^η στον κόσμο με βάση το «Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης» του ΟΗΕ, με κατά κεφαλή εισόδημα λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα, αναλφαβητισμό πάνω από 40%, προσδόκιμο ζωής 61 χρόνια (ενώ 73,4 είναι ο μέσος όρος στη Λ.Αμερική και 79 στον ΟΟΣΑ). Την περίοδο 1990-2007, το ΑΕΠ της χώρας σημείωσε ετήσια πτώση 2,7% .

Διαρκής είναι η τραγωδία της Αϊτής. Δεν πρόλαβε «η πρώτη μαύρη δημοκρατία του κόσμου» (90% των κατοίκων είναι μαύροι) να γευτεί την ανεξαρτησία της, την οποία κέρδισε ο λαός της με την εξέγερσή του το 1803, πρώτος σε όλη τη Λ.Αμερική. Γνώρισε πολλές επεμβάσεις, κυρίως από τον βορειοαμερικανό «μεγάλο αδελφό», ξενοκίνητες δικτατορίες (ας θυμηθούμε τον ανεκδιήγητο Πάπα Ντόκ), αφαιμάξεις του εθνικού της πλούτου, αλλά και αιματηρές εθνικές συγκρούσεις.

Με νωπές πολλές από τις δικές μας τραγωδίες, νιώθουμε την Αϊτή πολύ κοντά μας. Και, παρά τα μεγάλα προβλήματά μας, καλούμαστε να εκφράσουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στον σκληρά δοκιμαζόμενο λαό της με κάθε δυνατό τρόπο. Μπορούμε, επίσης, μέσα και από αυτή την τραγωδία να εκτιμήσουμε καλύτερα τη σημασία των ελπιδοφόρων αλλαγών προς τα αριστερά που πραγματοποιούνται σε σειρά χωρών της Λ.Αμερικής.

Από trigazis @ Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010 2:32 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αϊτή , φτωχός , τραγωδια

του Πάνου Τριγάζη*

Της θείας της γης διαλαλητής, μα και κριτής

της έφερε τη λύρα του και το σπαθί του αντάμα

Κωστής Παλαμάς

«Θα πάω τώρα στην Αθήνα να σπουδάσω τα νέα ελληνικά, που διαφέρουν πολύ από τα αρχαία, αν και στις ρίζες τους μοιάζουν», έγραφε ο Λόρδος Βύρων σε επιστολή του από την Πρέβεζα προς τη μητέρα του στις 12 Νοεμβρίου 1809.

Χριστούγεννα, πριν 200 χρόνια, έφθανε στην Αθήνα ο νεαρός Μπάιρον (21 ετών τότε), ύστερα από ένα τρίμηνο οδοιπορικό με αφετηρία την Πάτρα, όπου πρωτοπάτησε ελληνικό έδαφος στις 26 Σεπτεμβρίου 1809, προερχόμενος από τη Μάλτα. Οδοιπορικό που τον έφερε στην Πρέβεζα, στα Γιάννενα, στην όμορφη Ζίτσα, στο κάστρο του Αλή Πασά στο Τεπελένι και από 'κει πίσω στην Πρέβεζα, μετά στο Μεσολόγγι, ξανά στην Πάτρα, στο Αίγιο, απέναντι στην Άμφισσα, στους Δελφούς και στη Θήβα, πριν καταλήξει στην πόλη της Παλλάδας, που τότε ήταν ένα μεγάλο χωριό.

«Οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την πόλη - γράφει ο Αντρέ Μωρουά, ένας από τους κορυφαίους βιογράφους του Λόρδου Βύρωνα - και, περισσότερο κατακτητές παρά διοικητές, την είχαν εγκαταλείψει στην τύχη της. Στο μεγάλο καφενείο, κοντά στο παζάρι, έβλεπες τους αγάδες καθισμένους σταυροπόδι να καπνίζουν τους ναργιλέδες τους και να γελούν. Μια τουρκική φρουρά ήταν εγκατεστημένη στην Ακρόπολη».

Στην Αθήνα, ο Λόρδος Βύρων πέρασε μεγάλο μέρος της πάνω από  δυόμισι χρόνια επίσκεψής του στην τότε Οθωμανική αυτοκρατορία (Σεπτέμβριος 1809 - Απρίλιος 1811). Αρχικά έμεινε στο σπίτι της Θεοδώρας Μακρή, χήρας ενός Άγγλου υποπρόξενου, που για τη μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες της, την Τερέζα, ένοιωσε φλογερό έρωτα και συνέθεσε ένα από τα γνωστότερα ποιήματά του με τίτλο «Κόρη των Αθηνών». Φεύγοντας για την Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, στις 5 Μαρτίου 1810, έλεγε ο Μπάιρον στην Τερέζα μέσα από το ποίημά του αυτό:

Κόρη των Αθηνών! φεύγω πιά.

Όταν θα 'σαι μόνη, σκέψου με, γλυκιά.

Αν κι εγώ στην Κωνσταντινούπολη πετώ,

η Αθήνα κρατάει την καρδιά μου και το λογικό.

                                (απόδοση Μάριος - Βύρων Ραϊζης).

Επέστρεψε, ύστερα από περίπου 6 μήνες, επέλεξε να μείνει στο Μοναστήρι των Καπουτσίνων, δίπλα στο μνημείο του Λυσικράτη στην Πλάκα, που λειτουργούσε ως πανδοχείο και σχολείο. «Έχω σχέδον πολιτογραφηθεί Αθηναίος, γιατί μένω κυρίως στην Αθήνα όταν δεν είμαι στις δημοσιές», έγραφε σε φίλο του στις 31 Ιουλίου 1810.

Οι εμπειρίες του ήταν πλούσιες, πηγή έμπνευσης και για την ποίησή του. Αντικρίζοντας τον Παρθενώνα, λεηλατημένο από τον συμπατριώτη του Ελγιν, έγραψε το ποίημα «Η Κατάρα της Αθήνας».

Απολάμβανε τη διαμονή του. Έγραφε σε άλλο γράμμα του: «Μένω στο Μοναστήρι των Καπουτσίνων, μπροστά μου έχω τον Υμηττό, πίσω μου την Ακρόπολη, δεξιά μου το ναό του Δία, μπροστά το Στάδιο, αριστερά μου την πόλη, ε, κύριε, αυτό θα πει τοπίο, αυτό θα πει γραφικότητα!» (20 Ιανουαρίου 1811). Στο ίδιο γράμμα έλεγε ότι «για ποικιλία κάνω πότε πότε εκδρομές στο Μαραθώνα, το Σούνιο, την κορυφή του Υμηττού και το Μοριά».

Θλιβόταν για την παρακμή της Ελλάδας (Ελλάς ωραία! Λείψανο θλιβερό αξίας που έχει δύσει!), αλλά ονειρευόταν κιόλας:

Βουνά τον πλατύ Μαραθώνα κοιτάνε

και κείνος κοιτάει τη θάλασσα πέρα

κι εγώ πώς μπορούσε ονειρεύομαι να 'ναι

Ελεύθερη πάλι η Ελλάδα μια μέρα!

(Από το ποίημα «Τα νησιά της Ελλάδας»)

Σχεδίαζε από την Αθήνα και άλλα ταξίδια. «Ένα φιρμάνι από την Πύλη - έγραφε στη μητέρα του στις 2.2.1811 - μου επιτρέπει να συνεχίσω προς Ιερουσαλήμ και Αίγυπτο, κι έτσι θα επισκεφθώ τις πυραμίδες και την Παλαιστίνη πριν γυρίσω».

Δεν έκανε πράξη το σχέδιό του. Στις 22 Απριλίου 1811 έφυγε από την Αθήνα με προορισμό την Αγγλία.

 «Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς στη φάση αυτή της ζωής του Byron ο «φιλελληνισμός και παράλληλα ο φιλελευθερισμός του, δεν ταυτίζονται με συνειδητή πολιτική πράξη», υποστηρίζει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Μάρα Γιαννή. Όμως, φεύγοντας «είχε σχηματίσει συγκεκριμένες απόψεις, οι οποίες επρόκειτο να καθορίσουν τον χαρακτήρα του και την ορμή του φιλελληνισμού του ως το τέλος της ζωής του», σύμφωνα με τον διάσημο Αμερικανό Βυρωνιστή Leslie Marchand.

Επιστρέφοντας στην Αγγλία o Μπάιρον γνώρισε μεγάλη ποιητική δόξα με τη δημοσίευση του ποιήματός του «Το προσκύνημα του Τσάϊλντ Χάρολντ», αλλά αξιοσημείωτη είναι και η πολιτική του δράση. Στην πρώτη ομιλία του στη Βουλή των Λόρδων (27.2.1812), όπου υπήρξε καταπέλτης εναντίον νομοσχεδίου (που μόνο αυτός καταψήφισε), το οποίο προέβλεπε τη θανατική ποινή για τους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νόττιγχαμ, που έχαναν τις δουλειές τους από τις μηχανές.

Επέστρεψε στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1823. Από την Κεφαλονιά πέρασε στις 6 Ιανουαρίου 1824 στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή, στις 19 Απριλίου 1824, αφού αρρώστησε βαριά.

Τιμώντας τα 200 χρόνια από το πρώτο ταξίδι του Λόρδου Βύρωνα στην Ελλάδα, ο Σύνδεσμος «ΜΠΑΪΡΟΝ» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό, που έχει έδρα του το Δήμο Βύρωνα και μέλη σ΄όλη την Ελλάδα και στον απόδημο ελληνισμό, προωθεί την ιδέα  και ζητεί υποστήριξη για να οριστεί  «Έτος Μπάιρον» το 2010.

Σημείωση:Τα αποσπάσματα των επιστολών είναι από το βιβλίο «ΛΟΡΔΟΥ ΜΠΑΪΡΟΝ - Επιστολές από την Ελλάδα». Μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ, εκδόσεις ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ. Από το ίδιο βιβλίο και οι αναφορές στη Μ. Γιαννή και στον Leslie Marchand.

Από trigazis @ Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 8:08 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: βυρωνα , λόρδος , αθηνα , χριστούγεννα

42 χρόνια από τη δολοφονία του

Του Πάνου Τριγάζη*

Στις 9 Οκτωβρίου 1967 δολοφονήθηκε στη Βολιβία ο Τσε Γκεβάρα, ένας από τους πρωτεργάτες της Κουβανικής Επανάστασης. Μια  ημέρα πριν είχε τραυματιστεί σοβαρά και συλληφθεί από το Βολιβιανό στρατό (με τη βοήθεια της CIA), ύστερα από ενέδρα στην ομάδα των 17 ανταρτών που του είχαν απομείνει.

Σήμερα, η Βολιβία, με τον Έβο Μοράλες στη θέση του Προέδρου, τιμάει και επίσημα τον Τσε. Αλλά και γενικότερα η Λατινική Αμερική κινείται - με τον ένα ή άλλο τρόπο - στην κατεύθυνση που εκείνος οραματίστηκε, όχι όμως μέσω ένοπλων εξεγέρσεων, αλλά με πολύμορφα μαζικά κινήματα και εκλογικές νίκες μετώπων συνεργασίας αριστερών δυνάμεων, στη βάση αντινεοφιλελεύθερων προγραμμάτων.

Όμως, δεν είναι μόνο ήρωας της Λ. Αμερικής ο Τσε. Υπάρχει σε κάθε γωνιά της γης, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους : είτε ως σύμβολο του επαναστατικού ρομαντισμού και της διαρκούς επανάστασης, είτε ως παράδειγμα αυτοθυσίας και ασυμβίβαστου αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού, είτε ως εκπρόσωπος ενός πνεύματος αμφισβήτησης κάθε εξουσίας που διακρίνει ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες.

Ο Τσε Γκεβάρα εξακολουθεί να συνεγείρει συνειδήσεις παγκοσμίως ως ο ασυμβίβαστος επαναστάτης και διεθνιστής που δεν μπαίνει σε «καλούπια» και δεν κάνει την εξουσία αυτοσκοπό. Όταν έφευγε από την Κούβα, το 1965, παραιτούμενος από τη θέση του υπουργού και από τα καθήκοντά του στην ηγεσία του κόμματος, ο Τσε Γκεβάρα έγραφε στον Φιντέλ ότι «άλλες χώρες του κόσμου ζητάνε τη συμβολή των  σεμνών μου προσπαθειών».

 «Ο Μαρξισμός μου έχει βαθιές ρίζες και έχει εξαγνιστεί» έγραφε στους γονείς του, το 1965, ενώ άρχιζε το ίδιο γράμμα με τη φράση ότι «νοιώθω και πάλι κάτω από τις φτέρνες μου το ανεβοκατέβασμα των πλευρών του Ροσινάντε», παρομοιάζοντας τον εαυτόν του με τον Δον Κιχώτη (Ροσινάντε ήταν το όνομα του αλόγου του).

«Ο πατέρας σας - έγραφε στο τελευταίο γράμμα του στα παιδιά του - υπήρξε άνθρωπος που δρούσε όπως σκεφτόταν και, σίγουρα, υπήρξε συνεπής στις πεποιθήσεις του». Τα συμβούλευε δε «πάνω απ΄ όλα να είστε πάντα ικανοί να νοιώθετε βαθιά μέσα σας οποιαδήποτε αδικία διαπράττεται ενάντια σε οποιονδήποτε, σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου».

Σαράντα δύο χρόνια μετά, ο «μύθος» του Τσε όχι μόνο δεν έχει θαμπώσει, αλλά συνεχώς ενισχύεται και παγκοσμιοποιείται. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν όλη η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με ακραία φτώχεια, διαρκείς πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Όταν η ίδια η ζωή στη γη απειλείται από την οικολογική καταστροφή και την εξάπλωση των πυρηνικών. Όταν οι ανισότητες διευρύνονται και οι κοινωνικές πληγές βαθαίνουν, όχι μόνο στις φτωχές αλλά και στις πλούσιες χώρες.

Όταν -σε αντίθεση με όλα αυτά- αναπτύσσεται ένα πολύμορφο παγκόσμιο κίνημα με συνθήματα «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» και «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Ένας κόσμος που να «χωράει πολλούς κόσμους», σύμφωνα με τους Ζαπατίστας. Όταν το ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» γίνεται ξανά επίκαιρο.

Από trigazis @ Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009 8:42 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: 42 , τσε , δολοφονία , χρόνια

ΠΕΝΤΕ «ΜΠΟΡΟΥΜΕ» ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ «ΠΡΕΠΕΙ»

του Πάνου Τριγάζη*

 Δημοσιεύτηκε στην Αυγή, 11-10-2009

Πολλά μηνύματα πηγάζουν από τις πρόσφατες εκλογές για την πολιτική μας ζωή και το δικό μας χώρο, τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάναμε έναν προεκλογικό αγώνα δύσκολο, που όταν τον ξεκινούσαμε πολλοί μας είχαν «ξεγραμμένους».  Η επομένη των εκλογών είναι για μας μια πιο αισιόδοξη μέρα, που φέρνει μαζί της τα ακόλουθα «μπορούμε» και «πρέπει»:

Μπορούμε και πρέπει να στηριζόμαστε στον κόσμο της αριστεράς, που "δεν βολεύεται με λιγότερο ουρανό". Αυτόν τον κόσμο εξέφρασε ο Αλέξης Τσίπρας στο ντιμπέϊτ - σημείο καμπής του προεκλογικού αγώνα - και τα πήγε περίφημα. Σ΄αυτόν οφείλουμε να προσφεύγουμε πιο συχνά και να ρωτάμε τη γνώμη του, με δημοψηφίσματα ή με όποιες άλλες συμμετοχικές διαδικασίες.

Μπορούμε να προχωρήσουμε ως μια αριστερά όχι μόνο των κοινωνικών, οικολογικών και φιλειρηνικών αντιστάσεων, αλλά και των εναλλακτικών προτάσεων. Ως τέτοια αριστερά, ριζοσπαστική και ανανεωτική, δώσαμε την εκλογική μάχη παρουσιάζοντας προτάσεις για όλα τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και για την εξωτερική πολιτική.

Μπορούμε να είμαστε δύναμη ενότητας της αριστεράς στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, κάτι που ήρθε να επιβεβαιώσει η πολυσήμαντη παρουσία στην κεντρική προεκλογική μας συγκέντρωση του ηγέτη της Γερμανικής Αριστεράς και προέδρου του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς σ. Λόταρ Μπίσκι.

Μπορούμε να βρίσκουμε τον δρόμο της ενότητας μέσα στη διαφορετικότητα, αναγνωρίζοντας τα λάθη μας και υπερβαίνοντας προβλήματα στη βάση αρχών και κοινών στόχων. Κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας και του αλάθητου δεν υπάρχουν σε μια αριστερά πολυφωνική, που πρέπει να προχωρεί συνθέτοντας απόψεις, κουλτούρες και εμπειρίες.

Μπορούμε να εμπιστευτούμε μια γενιά νέων και αξιόλογων στελεχών, που διαθέτει ο χώρος μας όπως φάνηκε και στις εκλογές. Αυτός είναι ο δρόμος προς το μέλλον.

Πρέπει να διεκδικήσουμε μετεκλογικά όσα προτείναμε προεκλογικά, συνδυάζοντας την κοινοβουλευτική παρουσία με την δράση στα κινήματα και ευρύτερα στην κοινωνία. Μόνο έτσι θα είμαστε μια αριστερή ριζοσπαστική προγραμματική, αλλά και αποτελεσματική αντιπολίτευση.

Πρέπει να επιμείνουμε στο στόχο: «αλλάζουμε το τοπίο». Οι συσχετισμοί που κατέγραψαν οι εκλογές κάθε άλλο παρά δεδομένες είναι σε συνθήκες βαθειάς και πολυδιάστατης κρίσης. Στο χέρι μας είναι να υπάρξουν ανακατατάξεις προς τα αριστερά.

Πρέπει να είναι διαρκής η προγραμματική μας δουλειά. Να οργανώσουμε καλύτερα τις μάχες στο χώρο των ιδεών. Να αναπτύξουμε μια «ιντιφάντα» και στο πεδίο των αξιών, αρχίζοντας και από το δικό μας σπίτι.

Πρέπει να αναβαθμιστεί η ευρωπαϊκή διάσταση της πολιτικής και κινηματικής μας δράσης. Για να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας και να αντικατασταθεί από ένα σύμφωνο για την αειφόρο ανάπτυξη και την πλήρη απασχόληση χρειάζονται όλες οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής αριστεράς. Για να αντιμετωπίσουμε τον κύριο Αλμούνια, δεν αρκεί να δίνουμε μάχες στην Αθήνα, πρέπει και στις Βρυξέλλες. Για την αναζήτηση ειρηνικών λύσεων στα προβλήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όπως και για το Κυπριακό, το ευρωπαϊκό πεδίο είναι πιο ευνοϊκό. Για να πολεμήσουμε το ΝΑΤΟ χρειάζεται ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο αγώνα από τη Λισσαβόνα ως τη Μόσχα και από το Δουβλίνο ως τη Λευκωσία.

Πρέπει - και είναι δυνατόν - να ανοίξει μια νέα περίοδος για τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που αφορά και «τα του οίκου μας» και τη δράση μας στην κοινωνία. Τα προβλήματα λειτουργίας και συμπεριφορών, που μας καταταλαιπώρησαν επί μήνες, δεν εξαλείφθηκαν μετεκλογικά και απαιτούν αντιμετώπιση με συλλογικό και δημοκρατικό τρόπο. Ας μην εφησυχάσουμε.

Από trigazis @ Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009 8:37 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: επομενη , μερα

Να φτιάξουμε έναν Οικολογικό Χάρτη της Αττικής

Μιλώντας στο Βύρωνα, ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β! Αθηνών Πάνος Τριγάζης τόνισε:

«Η μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος της Αττικής είναι από τις πιο κρίσιμες και πολυδιάστατες. Από πολλές γωνιές εκπέμπονται SOS. Πλήττονται τα δικαιώματα όχι μόνο των σημερινών κατοίκων αλλά και των επόμενων γενιών από την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Μαζί με την Βορειοανατολική Αττική κάηκε και το ίδιο το μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθείται εδώ και δεκαετίες. Πριν από έναν αιώνα, ο Δημήτρης Καμπούρογλου έγραφε ότι «ο Υμηττός χωρίζει την κοιλάδα του πνεύματος από την κοιλάδα του οινοπνεύματος», τώρα ο Υμηττός ενώνει δύο κοιλάδες τσιμέντου.

Χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο για την προστασία του περιβάλλοντος της Αττικής. Ένα σύνολο αρχών, μέτρων και δράσεων που θα μπορούσαν να ενταχθούν σε έναν Οικολογικό Χάρτη της Αττικής, δεσμευτικό για τις κυβερνήσεις, τις τοπικές αυτοδιοικήσεις αλλά και τους πολίτες. Συστατικό ενός τέτοιου χάρτη πρέπει να είναι η αναγνώριση του ρόλου των κινημάτων πολιτών».

Από trigazis @ Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009 6:59 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αττικής , οικολογικός , χάρτης

Παραβιάσεις του Δικαιώματος στην Ειρήνη καταγγέλλουν με κοινή τους αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη ο Μανώλης Γλέζος, η πρόεδρος της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρίας κατά των Πυρηνικών και Βιοχημικών Όπλων (κλάδος της IPPNW - Νόμπελ Ειρήνης 1985) Μαρία Αρβανίτη-Σωτηροπούλου και  ο Πάνος Τριγάζης μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στη Β Αθηνών.

Η αναφορά επιδόθηκε τη Δευτέρα 28/9, στον βοηθό Συνήγορο του Πολίτη κ. Ανδρέα Τάκη, ενώ διαβιβάστηκε και στην Εθνική Επιτροπή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Επισημαίνονται πέντε τομείς όπου πλήττεται το ανθρώπινο δικαίωμα στην Ειρήνη από κυβερνητικές επιλογές: οι αδικαιολόγητα υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, η εμπλοκή  της χώρας μας στον πόλεμο του Αφγανιστάν, η χρησιμοποίηση του λιμανιού του Αστακού για τη μεταφορά αμερικανικών  όπλων στον πόλεμο της Γάζας, η σχεδόν μηδενική χορήγηση ασύλου σε πρόσφυγες, η εξάπλωση των φαινομένων ξενοφοβίας και ρατσισμού στην ελληνική κοινωνία.

Επιδίδοντας την αναφορά, οι υπογράφοντες τόνισαν ότι θα αναπτύξουν καμπάνια μέσω των οργανώσεών τους για την συγκέντρωση υπογραφών με στόχο να κατοχυρωθεί και συνταγματικά το δικαίωμα στην ειρήνη ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.

Από trigazis @ Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009 6:53 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: πολιτη , αναφορά , συνήγορος , δικαίωμα , ειρήνη